Ik begin een groot klein project.
Op mijn werktafel ligt klei. Nog vormloos. Nog stil. Maar ergens voel ik al dat er iets wil ontstaan. Een hoofdje misschien. Een blik. Een karakter dat nog geen naam heeft, maar straks ineens iemand blijkt te zijn.
Er is nog niemand geboren, maar ik geloof dat er een familie aankomt.
Mijn werk begint vaak klein. Met een stukje klei, een lijn, een zin of een gevoel dat ik nog niet helemaal begrijp. Ik maak kleine werelden omdat de grote wereld soms nogal veel is. Te hard, te luid, te ingewikkeld om in één keer vast te houden.
Daarom maak ik dingen die in mijn handen passen.
Niet omdat ze minder belangrijk zijn, maar omdat ik geloof dat er in het kleine vaak iets groots verstopt zit.
En nu is er een idee dat al een tijdje om me heen draait.
Ik wil een familie maken.
Een groeiende familie van kleine kleifiguren. Allemaal met een eigen naam, een nummer en een karakter. Niet als perfecte serie. Niet als collectie die meteen verkocht moet worden. Maar als een langzaam groeiend gezelschap van figuren die naast elkaar mogen bestaan.
Sommige zullen scheef zijn. Sommige stil. Sommige eigenwijs, verlegen, vrolijk, bezorgd, een beetje moe of juist veel te aanwezig. Misschien lijken ze op mensen die ik ken. Misschien op stukjes van mezelf. Misschien op niemand en iedereen tegelijk. En misschien is dat wel waar dit project over gaat:
Iedereen is iemand.
Met onze verschillen, onze eigenaardigheden, onze zorgen, onze rare trekjes en onze zachte kanten. Allemaal op dezelfde wereld. Een wereld waar ik graag iets meer liefde, zachtheid en tolerantie aan wil toevoegen. Niet met grote woorden. Maar met kleine figuren van klei.
De droom is groot: 1000 Kleine Karakters. Dat getal 1000 vind ik spannend en een beetje belachelijk tegelijk. Het klinkt veel te groot, en juist daarom trekt het me aan. Niet als harde opdracht aan mezelf, maar als een horizon. Een plek in de verte waar dit project naartoe mag groeien en als statement. Iemand vertelde mij ooit dat 1000 in verschillende tradities symbool staat voor volledigheid, oneindigheid, kracht en een nieuw begin. Dat klinkt natuurlijk meteen veel groter dan een klein hoofdje van klei op mijn werktafel. Maar misschien vind ik dat juist mooi. Dat iets kleins mag beginnen met een groot getal. Niet als opdracht, maar als richting. Als een horizon. Als een manier om te zeggen: dit project mag groeien, verder dan ik nu al kan overzien.
Maar ik begin met de eerste 100. Of misschien stiekem 99, omdat het natuurlijk wel een beetje scheef mag blijven.
Die eerste 100 worden op 26 september samen getoond in Rotterdam. De plek is nog niet helemaal rond. Ook dat hoort kennelijk bij het begin. Tot die tijd blijven ze bij elkaar. Ze moeten eerst familie worden.
Op 28 september volgt de online lancering. Dan mogen sommige karakters voorzichtig de wereld in.
De komende tijd neem ik je mee vanaf het begin. In de studio, in de klei, in het wachten tot iets droog is, in het zoeken naar namen, in mislukte oren en blikken die ineens kloppen.
Dit is een groot klein project.
En binnenkort stel ik je voor aan de eerste.
Nummer 001. (En ik weet ook al hoe ze heet)
Vind je het leuk om mee te kijken terwijl deze kleine familie groeit? Dan kun je je abonneren op mijn Substack. Ik neem je mee in het ontstaan van de karakters, de namen, de mislukkingen, de twijfel en het moment waarop de eerste 100 samen familie zijn geworden.
Ik weet waar ik naartoe wil, maar nog niet precies wie ik onderweg tegenkom.