Toos Oorloos en de Misschien's

Het lijkt wel een populaire rockband

Ik had me voorgenomen om een korte Substack te schrijven, dus vandaag geen groot verhaal over het hele project, geen diepe gedachten over tijd, familie, klei en de betekenis van alles. Ik weet niet helemaal of dat lukt , want mijn korte substacks worden automatisch altijd wat langer dan verwacht. Maar here we go …

Vandaag gewoon even over mijn mislukkingen.

Want die zijn er dus ook. Ja echt! Of... heten ze inmiddels misschien anders?

Tot nu toe zijn er ongeveer tien Kleine Karakters “mislukt”. Sommige waren al niet helemaal overtuigend toen ze nog nat waren. Sommige droogden te snel. Sommige deden raar in de oven. En bij sommige brak er gewoon iets af. Een oor bijvoorbeeld. En als je bezig bent met een familie van klei, dan lijkt een oor ineens nogal belangrijk.

Niet per se praktisch, want ze hoeven er niet mee te luisteren. Maar toch, zonder oor verandert zo’n hoofd meteen van karakter.

Ik krijg de laatste tijd steeds vaker de vraag: “Hoeveel Kleine Karakters zijn er inmiddels al af?” En dat vind ik eigenlijk nooit een makkelijke vraag.

Er zijn er 7 helemaal af! Ja 7 maar! Die hebben een naam, een verhaal, een levensmotto en een tekening. Er zijn er 47 af zonder naam. Een paar wachten op een tweede glazuurstook omdat ik niet tevreden ben. Een paar wachten nog op hun eerste stook. Een paar zijn nog nat achter de oren. En ondertussen ben ik vooral de hele dag aan het tellen. En opnieuw aan het tellen.

Want wat is eigenlijk af?

Maar er is nog een categorie. Eentje die ik dus helemaal niet meetel. De categorie die ik eerst “de mislukkelingen” wilde noemen, maar nu noem ik ze : “de misschien’s”. Het zijn er inmiddels 13! Ik dacht ik eerst dat dat gewoon mislukkingen waren. Tot ik ze allemaal naast elkaar op de grond legde. Ik bedoel.. kijk die bubbels kijk die bellen, die scheuren, dat uitgelopen glazuur…En hoe langer ik keek, hoe minder zeker ik wist of ze eigenlijk wel mislukt waren. Vooral als je van heel dichtbij kijkt.

En neem nou Toos Oorloos. Tijdens het stoken besloot haar oor dat het liever ergens anders wilden wonen. Dat was niet de bedoeling. Sterker nog, ik baalde als een stekker. Maar nu ze daar zo staat...vind ik haar eigenlijk nog steeds leuk. Misschien zelfs leuker.

Ze is alleen iets anders geworden dan ik had bedacht.

En toen dacht ik ineens: misschien zijn dit helemaal geen mislukkingen. Misschien zijn dit gewoon de werken die nog niet klaar zijn met mij. Of ik nog niet met hen.

Dus verkopen? Nee.
Maar weggooien? Zeker niet.

Misschien zit hier wel het begin van een nieuw werk in verstopt.

Ik hoor mensen nu bijna zeggen:
“Maar de mislukkelingen mogen er toch ook zijn?”

Ja natuurlijk, maar dat vind ik soms ook een beetje een makkelijke uitspraak. Soms is iets gewoon niet geworden wat ik hoopte. Dat mag ook. Niet alles hoeft gered te worden. Ze verdwijnen niet meteen in de schervenbak. Ze belanden eerst op een plank. De plank van “de misschien’s”. En later pak ik ze weer op, omdat ik er ook van leer, en soms, omdat ik ineens zie wat ik toen nog niet zag. Misschien is dat wel het mooiste aan klei. Je hoeft niet meteen te weten wat iets is. En dat geldt eigenlijk ook wel een beetje voor mensen.

Dus voorlopig noem ik het geen mislukkelingen meer. Ik noem het “de misschien’s”
En ik heb zo'n vermoeden dat daar nog heel veel moois tussen blijkt te zitten.

Dit is Toos.
Toos mist een oor. Niet omdat ze niet goed luisterde, maar omdat het oor besloot een eigen avontuur te beginnen. Sindsdien hoort Toos vooral de dingen die echt belangrijk zijn. De rest waait gewoon langs haar heen. Ze vindt het eigenlijk wel rustig zo. Soms denken mensen dat ze niet helemaal af is. Toos denkt daar anders over. Ze weet dat je niet altijd compleet hoeft te zijn om precies goed te zijn. Tegenwoordig luistert ze beter dan vroeger.

Haar levensmotto is: Je hoeft niet alles te horen om goed te kunnen luisteren.