Terug naar nul
Over de eerste 100, een fijne expositie en een karakter dat iets te vroeg afscheid nam.
Ik ben nog steeds een beetje aan het bijkomen van alles wat er de afgelopen weken is gebeurd. De eerste 100 Kleine Karakters zijn gepresenteerd, een groot deel heeft inmiddels een nieuw thuis gevonden en de rest van de familie is naar Den Bosch verhuisd. En daar was het dus ook nog eens ontzettend leuk. Samen met Tabitha exposeerde ik bij Atelier Rêve. In de stad waar we 25 jaar geleden samen op de kunstacademie zaten. Hoe leuk is dat eigenlijk?
Toen begonnen we daar aan ons kunstavontuur en nu stonden we er weer, met ons eigen werk. Tabitha met haar prachtige portretten en ik met mijn kleine kleifamilie.
En dankzij Lis, die alles zo fijn had geregeld, hoefde ik deze keer niet zelf de hele tentoonstelling te organiseren. Ik kon gewoon komen, rondkijken, mensen spreken en genieten van wat er stond. Wat een luxe!
En toch merk ik dat ik nog niet helemaal ben geland. De afgelopen maanden was ik eigenlijk voortdurend bezig met het volgende karakter, de volgende tekening, het volgende verhaal, de volgende oven. En toen was er ineens nummer 100. Nummer 100! Daar heb ik een instapost van gemaakt. Want dat is toch wel een speciaal momentje. Vooral omdat nummer 100 door mijn eigen Sammie gemaakt is (mijn dochter van 8) Ik begon ooit met nummer 001, zonder precies te weten waar dit hele project naartoe zou gaan. En nu zijn er dus 100! Met allemaal een eigen hoofd, naam en verhaal.
Ik dacht eigenlijk dat ik daarna gewoon lekker verder zou gaan. Op naar de volgende 100. Het hele circus opnieuw, weet je nog?
Maar zo werkt het dus niet helemaal. Ik merk dat ik eerst die eerste 100 echt wil afronden. Niet alleen het maken, maar ook alles eromheen. De tekeningen, de verhalen, de foto’s en natuurlijk het boek dat ik er nog van wil maken. Ik wil alles even bij elkaar hebben, zodat ik straks met een soort leeg hoofd opnieuw kan beginnen.
Terug naar nul.
Wat natuurlijk een beetje belachelijk is, want nummer 101 is al af en er staan ook alweer vier nieuwe karakters die hun eerste biscuit stook al hebben gehad. En alsof dat nog niet genoeg was, begon ik ook alvast aan mijn grootste karakter ooit. Echt een reus. Ze zou maar net in mijn oven passen. Kielekiele was het. Ik had alles uitgemeten en uitgerekend. Er zou nog ongeveer vijf procent droogkrimp plaatsvinden, dus volgens mij moest het lukken en ze stond heerlijk te drogen op mijn werkbank.
Totdat ik door een stomme fout van mezelf ervoor zorgde dat ze van de werkbank rolde. Kapot.En niet een beetje kapot. Gewoon onherstelbaar kapot.
Nou. Daar sta je dan met je grootste karakter ooit. Uithuilen en opnieuw beginnen dus. Of eigenlijk… nog even niet opnieuw beginnen, want misschien was dit ook wel een heel goede herinnering dat ik nog niet helemaal klaar ben om alweer vol gas verder te gaan. Niet dat die arme reus daarvoor van mijn werkbank had hoeven rollen, maar goed. De boodschap is aangekomen. En ik kan er alweer om lachen.
Ik merk trouwens wel dat ik langzaam weer wat rustiger word. Dat vind ik fijn. De afgelopen weken waren zo vol met maken, regelen, lieve mensen, lieve reacties, verkopen, inpakken en tentoonstellingen dat ik nauwelijks de tijd had om te bedenken wat er eigenlijk allemaal gebeurde.
En ik wil er ook gewoon even blij mee zijn. Met wat ik gemaakt heb. Met al die mensen die kwamen kijken. Met de mensen die een karakter mee naar huis namen. Met de tentoonstelling in Den Bosch. Met het feit dat ik dit allemaal bedacht heb en dat het nu echt bestaat.
Dat mag ook weleens, toch? Dus voorlopig ben ik een beetje aan het opruimen, afronden, terugkijken en nadenken over dat boek. En af en toe maak ik stiekem alweer iets nieuws, want helemaal stilzitten lukt natuurlijk ook weer niet. En die reus? Die komt terug. Alleen moet ze nog even wachten tot ik er weer klaar voor ben.