Nummer 001 is hier
en de rest van de familie is onderweg ..
Dat klinkt meteen nogal officieel, maar in werkelijkheid ziet het er hier vooral uit als een tafel vol kleihoofdjes in allerlei fases van bestaan. Sommige zijn al helemaal klaar. Sommige zijn biscuit gebakken en wachten op glazuur. Sommige moeten nog een keer de oven in.
En twee zijn nog natte klei, dus die doen voorlopig alsof ze heel kwetsbaar en belangrijk zijn.
Inmiddels zijn er 27 Kleine karakters waarvan er 6 nog in de oven staan (as we speak) 21 daarvan zijn helemaal klaar, maar ze wachten nog wel op een naam en een karakter. Want wie zijn ze eigenlijk? De rest is onderweg. Dat vind ik eigenlijk een mooi woord voor dit project: onderweg.
Ze zijn niet allemaal tegelijk af. Ze ontstaan niet netjes in volgorde. Sommige kijken me meteen aan alsof ze precies weten wie ze zijn. Andere hebben nog geen idee. Sommige krijgen te grote oren, sommige een rare neus, sommige een blik waar ik eerst niets mee kan en dan ineens wel.
En tijdens dit hele proces worstel ik met social media.
Het liefst zou ik alleen maar werken aan dit project en alle digitale toestanden buiten de deur houden. Maar ja. Dan zien jullie niks en zit ik straks thuis met 1000 karakters die me aanstaren en geen nieuw huis kunnen vinden, omdat niemand weet dat ik ze gemaakt heb.
Gisteren wilde ik een filmpje maken van het glazuurproces. Heel ijverig. Helemaal klaar voor mijn nieuwe leven als iemand die haar proces professioneel vastlegt.
Alleen stond mijn camera niet aan.
Dat soort dingen dus… Morgen nieuwe dag, nieuwe kansen. Dat hoort er blijkbaar ook bij. Bij een groot klein project. Bij klei. Bij maken. Bij iets willen vastleggen en dan ontdekken dat het moment gewoon zonder bewijs voorbij is gegaan.
Gelukkig zijn de karakters zelf er nog.En nummer 001 is er nu ook. Ze heet Rienke. Dat voelt een beetje ongemakkelijk en tegelijk heel logisch. Niet omdat ze precies op mij lijkt, maar omdat ze het begin is. De eerste adem van de familie. Het punt waar alles vandaan mag vertrekken. Ze heeft iets zachts, iets oplettends, iets kleins dat toch veel zegt.
Belangrijk detail: Ze heeft dezelfde oorbellen als ik.
Dat was niet helemaal gepland. Of misschien ook wel. Soms klopt een detail ineens voordat je er woorden voor hebt.
Vandaag stel ik nummer 001 voor.
Dit is Rienke.
Rienke maakt zich soms zorgen om de wereld. Om hoe hard alles kan zijn. Hoe luid. Hoe ingewikkeld. Daarom houdt ze de dingen graag klein. Kleine vormen. Kleine gebaren. Kleine werelden. Dingen die in je hand passen, omdat de grote wereld soms niet altijd in haar hoofd past.
Ze werkt het liefst met haar handen. Met klei, tekeningen, woorden en alles wat ergens tussen een grapje en een brok in je keel in zit. Perfect hoeft het voor haar niet te zijn. Liever niet zelfs. Ze houdt van scheve lijnen, rare neuzen, kleine barstjes, zachte blikken, inkt vlekken en dingen die een beetje uit de pas lopen maar daardoor juist kloppen.
Rienke gelooft niet dat ze de wereld kan redden, maar misschien kan ze wel iets kleins zachter maken. Een moment waarop iemand denkt: “o ja, ik ben niet de enige.”
Ze houdt van zon op haar snoet, van Nederlandstalige muziek, van stilte op precies het juiste moment en van haar drie kinderen, van wie haar hart soms bijna uit elkaar knapt. En ze is na 29 jaar verkering met de liefde van haar leven stiekem getrouwd! Omdat sommige grote dingen heel stil kunnen gebeuren. En omdat liefde soms niet roept, maar gewoon blijft.
Rienke huilt snel. Om verdriet en om schoonheid. Om kinderen die ineens groot worden en om mooie liedjes. Om iets liefs dat iemand zegt of o m iets liefs dat iemand niet zegt maar wel bedoelt. Om alles eigenlijk.
Tegelijkertijd kan ze ook licht in de stress schieten als iemand vraagt:
“Wat eten we eigenlijk vanavond?”
En kauwen naast haar oor moet je sowieso niet doen.
Ze bedoelt het allemaal goed. Meestal. ;-)
En als het even niet lukt, maakt ze gewoon weer iets kleins.
Rienke is nummer 001 van 1000.
