En toen kwamen jullie toch ...
En toen was het ineens 26 september. Zaterdag. Er kwamen er een paar afzeggingen binnen. Kan gebeuren natuurlijk. Mensen ziek, andere plannen, het zonnetje scheen, het leven kwam ertussen. Maar ergens in mijn hoofd gebeurde meteen dit:
Ooooh. Straks komt er niemand. Hahahaha. En tegelijkertijd dacht ik:
Maar Rienke! Dat wilde je toch? !!
Wekenlang heb ik geroepen dat ik heel graag een expositie wilde maken, maar dan het liefst eentje waar niemand naar kwam kijken. Nou Rienke, hier was je kans… En toen ineens vond ik dat helemaal geen leuk idee meer. Gelukkig kreeg ik niet heel lang de tijd om daarover na te denken, want toen kwamen jullie. En bleven jullie komen.
Mijn studio stond ineens vol met lieve mensen die kwamen kijken, lezen, praten, lachen en heel lang voor de kast stonden om te bedenken wie er eventueel met ze mee naar huis mocht.
Van een deel van de middag heb ik geen idee meer waar ik zelf eigenlijk was. Ik heb lang niet met iedereen gepraat. Ik heb gesprekken half gevoerd, mensen naar mijn zin veel te kort gesproken en van sommige dingen hoorde ik pas achteraf dat ze gebeurd waren. Inmiddels snap ik ineens waarom kunstenaars een galerie hebben. Dan kan iemand anders zeggen: “Dit werk komt uit haar nieuwe serie…blablabla” terwijl ik dan een beetje interessant met een glas in mijn hand naast mijn eigen werk sta. Ik was kunstenaar, galeriehouder, gastvrouw en winkel tegelijk. Gelukkig trouwens niet helemaal alleen. Jolien en Audrey hielpen met de studio leeghalen en ombouwen tot expo ruimte. Esther, Yvonne, Yente en Marianne “speelden winkel”, pakten Kleine Karakters in en hielden alles volgens mij een stuk beter in de gaten dan ik wat er allemaal gebeurde. En Paul was de kassa.
Achteraf gezien had ik dus wel gewoon een galerie.
Ik had het alleen zelf nog niet door. Dank jullie wel. Echt. !
Maar wat een fijne dag was het. Er zijn heel veel Kleine Karakters uit huis gegaan. Van de eerste 100 zijn er nu nog ongeveer 35 over. Vijf-en-dertig. over! Dat vind ik nog steeds een beetje onwerkelijk. Maandenlang werd die gele kast steeds voller en voller en nu staan er ineens lege plekken. De rest woont gewoon bij andere mensen. Met hun naam, nummer, hun verhaal en originele tekening. En daar word ik wel heel blij van. Dankjewel ook voor alle cadeautjes, bloemen, berichtjes en lieve woorden die ik heb gekregen. Ik heb volgens mij nog lang niet alles goed kunnen beantwoorden, maar ik heb het allemaal gezien. En gevoeld. Dat klinkt behoorlijk sentimenteel. Maar ja. Zo ben ik.. En het was ook een beetje een sentimentele dag.
Inmiddels is het dinsdag en begint mijn studio alweer langzaam op een studio te lijken. Alles krijgt weer een plek. De papieren worden opgeruimd, de tafel is weer een tafel en nummer 098, 099, 100 en 101 staan in de glazuurstook. De ongeveer 35 die nog geen thuis hebben gevonden, mogen volgende week mee naar Den Bosch.
Van 8 tot en met 11 oktober staan ze bij Atelier Rêve,
samen met het werk van Tabitha.
En natuurlijk heeft mijn hoofd daar alweer iets nieuws voor bedacht: Is 35 er wel genoeg? Komen daar straks wel mensen kijken? Hahahaha. Daar gaan we weer… Kennelijk werkt het zo. Je maakt je eerst zorgen of er iemand komt. Dan komen er allemaal mensen. Dan verkoop je een groot deel van je werk. En vervolgens verzin je gewoon iets nieuws om je zorgen over te maken.
Maar ik heb ook iets anders bedacht. Ik ga gewoon verder. Dit project heet tenslotte niet 100 Kleine Karakters. Er moeten er 1000 komen. Dus terwijl de eerste familieleden inmiddels verspreid door het land wonen, de laatste vier in de oven staan en de rest zich klaarmaakt voor een uitstapje naar Den Bosch, ga ik maar eens beginnen aan de volgende 100.
Nog 899 te gaan, of 900, of 898. Ik ben inmiddels de tel kwijt.
