Allemaal in de kofferbak en niet eens een gordel om...
Met de hele familie naar Den Bosch
Gisteren reed ik met mijn (klei)familie naar Den Bosch. Allemaal in de kofferbak en ze hadden niet eens een gordel om. Het ging goed. ;-)
Anderhalve week geleden stonden ze nog met z’n honderd(enéén) in mijn studio. Inmiddels woont een groot deel verspreid door het land en zijn er nog ongeveer 35 Kleine Karakters bij mij. En die 35 mochten gisteren op reis. Best gek eigenlijk. Ik ben maanden bezig geweest om die kast steeds voller te krijgen en nu kon ik mijn overgebleven familie gewoon inpakken, in de auto zetten en meenemen naar Den Bosch.
Bestemming: Atelier Rêve.
Daar zijn ze van 8 tot en met 11 oktober te zien,
samen met het werk van Tabitha Boekweit.
En ik vind het heel leuk dat ze nu even ergens anders staan. Tot nu toe hoorde dit project heel erg bij mijn eigen studio. Daar zijn ze gemaakt, daar kregen ze hun namen en verhalen, daar stonden de eerste 100 voor het eerst bij elkaar en daar gingen er op 26 september een heleboel voor het eerst uit huis. Nu staat een deel van die familie ineens in Den Bosch. Alsof ze op schoolreisje zijn. Alle 35 zijn te koop. Of eigenlijk: ze zijn nog van niemand. Je kunt er eentje adopteren ;-)
En ze staan daar niet alleen. Mijn Kleine Karakters zijn te zien samen met de portretten van Tabitha Boekweit. Dat vind ik eigenlijk een heel leuke combi: haar mensen en mijn mensen. Alleen zijn die van mij wat kleiner. En van klei. En hebben sommige vier oren. Zaterdag 10 oktober is de opening en daar ben ik natuurlijk zelf ook bij. Vanaf 16.00 uur.
De expositie is te zien van 8 tot en met 11 oktober bij Atelier Rêve,
Stoofstraat 22 in Den Bosch.
Dus woon je in de buurt, of had je op 26 september geen tijd om naar Rotterdam te komen: dit is je herkansing PLUS bonus, want je ziet ook het prachtige werk van Tabitha. (Ik ben fan!!) Betere foto’s volgen later deze week. Dit zijn de foto’s van de opbouw, want blijkbaar kan ik niet en naar Den Bosch rijden en eraan denken fatsoenlijke foto’s te maken. Ergens houdt het op. Maar ik kon natuurlijk niet wachten tot donderdag om te vertellen dat ze er staan. En met ‘opbouw’ bedoel ik trouwens vooral dat wij kwamen aanrijden met een auto vol Kleine Karakters zonder gordel, onze spullen naar binnen hebben gedragen en ze vervolgens bij Lis van Atelier Rêve mochten achterlaten. Zij regelt de rest. Wat een luxe.
En er is eigenlijk nog iets heel leuks aan dat het juist Den Bosch is. Ik heb daar vier jaar gewoond tijdens mijn academietijd. Op diezelfde academie zat ik samen met Tabitha. Daar is het voor ons dus allemaal een beetje begonnen. 25 jaar geleden begonnen we daar aan ons kunstavontuur. Geen idee natuurlijk waar dat allemaal toe zou leiden. En nu staan we daar ineens weer samen. Haar werk. Mijn 35 Kleine Karakters. Ik vind dat toch wel heel bijzonder. En daarna? Daarna ga ik weer verder. Want ik merk dat ik na die eerste 100 helemaal geen zin heb om te stoppen. Integendeel. Nummer 102 en de rest wachten.
En daarover gesproken: Ik krijg de laatste tijd steeds vaker de vraag of ik een Klein Karakter in opdracht wil maken. En hoe lief ik die vraag ook vind: Liever niet. Ik vind het juist zo leuk dat ik van tevoren nog niet weet wie er ontstaat. Geen bestelling, geen wensenlijstje, geen: “Kun je er eentje maken met…” Dus ik ga het gewoon weer precies zo doen. Eerst maak ik 100 nieuwe karakters. Die moeten eerst familie worden. En pas als ze allemaal af zijn, laat ik ze samen zien en zijn ze te koop. Op naar de volgende 100.
Misschien moet ik daar dan ook maar weer een expositie voor verzinnen.
En dan begint het hele circus gewoon opnieuw.
