1 misschien’s werden 2 tochwel’s ...

En ik zit in de trein naar Parijs.

Dus vandaag geen lang verhaal. (ja ik weet het dat zeg ik vaker. Maar vandaag is het echt zo!)

Ik wilde eigenlijk alleen even laten zien dat nummer 50 en 51 inmiddels bestaan. Inclusief feesthoed en feestmuts. Wie had dat gedacht een paar weken geleden.

En verder werden 1 misschien’s 2 toch wel’s.

Ik dacht dat ze muurvast aan elkaar zaten. Maar ineens lieten ze los. Ze kletterde bijna op de grond. Maar ze deden het niet … ze bleven bij mij.

Ze moeten nog wel een keer de oven in om hier en daar wat glazuur bij te werken, maar ze zijn toch te leuk. Ik ben er blij mee.  Ze horen gewoon bij de familie en ik ben weer een beetje dichter bij de 100.

En dan dus nog dit kleine grote feest: nummer 50 en 51 !

Dit is Jopie.

Jopie hoeft geen reden te hebben voor een feestje. Als er iets te vieren valt, zet hij een feestmuts op. En als er niets te vieren valt eigenlijk ook. Jopie gelooft dat het leven af en toe best een slinger kan gebruiken. Niet omdat alles altijd leuk is, maar omdat een beetje vrolijkheid soms precies genoeg kan zijn.

Jopie is nummer 050 van 1000.

Nummer 50 zijn is een uitstekende reden om een feestmuts op te zetten.

Stiekem ben ik zelf  ook een beetje Jopie.

Want ik ben dus iemand die een feestmuts (van klei) op een kleihoofd zet omdat nummer 50 af is. Dat is precies de magie van dit project: de kleine mijlpalen krijgen ook een groot applaus.

Dit is Nini.

Nini vindt dat er altijd wel iets te vieren is. Niet alleen grote dingen, maar juist ook de kleine. Een nieuw begin, een moeilijke dag die toch voorbijging, een kopje koffie in de zon of nummer 51 van 1000 zijn. Nini wacht niet tot iemand zegt dat het feest is. Ze zet gewoon haar feesthoed op. En voor je het weet, heb jij er ook zin in. Nini gelooft dat je niet moet wachten tot je ergens bent. Onderweg valt ook genoeg te vieren.

Nini is nummer 051 van 1000.

À bientôt.

Volgende week weer vanuit de studio.